Hongkong wyprzedza Szwajcarię jako wiodące centrum zarządzania majątkiem

Od ponad wieku Szwajcaria jest oczywistą odpowiedzią na pewne pytanie: dokąd trafia międzynarodowy kapitał, gdy poszukuje fachowej wiedzy, dyskrecji i stabilności politycznej?

W 2025 roku odpowiedź uległa zmianie.

Według raportu Boston Consulting Group Hongkong wyprzedził Szwajcarię jako największe na świecie centrum zarządzania majątkiem transgranicznym, Raport o globalnym bogactwie 2026. Aktywa należące do klientów spoza Hongkongu wzrosły o 10,7 procent do poziomu $2,95 biliona, nieznacznie przewyższając wartość $2,94 biliona odnotowaną w Szwajcarii. To pierwszy przypadek, kiedy Hongkong zajął pozycję lidera.

Różnica wynosi zaledwie $10 miliardów, co jest kwotą niemal pomijalną na rynku mierzonym w bilionach. Jednak kierunek zmian ma większe znaczenie niż sama skala. BCG przewiduje, że Hongkong i Singapur będą rozwijać swoją transgraniczną działalność w zakresie zarządzania majątkiem o około 9 procent rocznie do 2030 roku, podczas gdy w przypadku Szwajcarii wzrost ten wyniesie około 6 procent.

Nie oznacza to, że Szwajcaria nagle straciła na znaczeniu. Odzwierciedla to szerszy trend: tworzenie bogactwa przenosi się do Azji, zamożni klienci coraz częściej wybierają doradców z własnego regionu, a globalny rynek zarządzania majątkiem dzieli się na regionalne ośrodki, zamiast skupiać się wokół jednego uniwersalnego centrum finansowego.

Dlaczego Hongkong wyszedł na prowadzenie

Wzrost gospodarczy Hongkongu był napędzany przez trzy czynniki, które wzajemnie się wzmacniały w 2025 roku: kapitał z Chin kontynentalnych, ożywienie na giełdzie oraz dynamiczny wzrost liczby pierwszych ofert publicznych.

Według szacunków BCG prawie 60 procent majątku transgranicznego zarejestrowanego w Hongkongu pochodzi z Chin kontynentalnych. Tajwan stanowi kolejne 13 procent, a Japonia około 7 procent, co sprawia, że miasto jest w znacznym stopniu uzależnione od klientów azjatyckich, a w szczególności od chińskiego majątku.

Ta koncentracja przyczyniła się do szybkiego rozwoju Hongkongu, ponieważ chińscy przedsiębiorcy, właściciele firm i zamożne rodziny poszukiwali dostępu do międzynarodowych papierów wartościowych, walut, ubezpieczeń oraz produktów związanych z zarządzaniem aktywami.

Hongkong odzyskał również swoje znaczenie jako centrum rynków kapitałowych. Według danych KPMG w ciągu pierwszych dziewięciu miesięcy 2025 r. spółki pozyskały $182,9 mld HK$ w ramach 67 debiutów giełdowych. Wpływy były o 229 procent wyższe niż w analogicznym okresie roku poprzedniego, co wynikało przede wszystkim z faktu, że chińskie przedsiębiorstwa wprowadzały akcje na giełdę w Hongkongu równolegle z notowaniami na kontynencie.

Boom na rynku pierwotnych ofert akcji ma znaczenie dla bankowości prywatnej z kilku powodów.

Powoduje to pojawienie się nowo zamożnych założycieli i kadry kierowniczej. Przekształca prywatne udziały w przedsiębiorstwach w płynne papiery wartościowe. Stwarza popyt na usługi w zakresie dywersyfikacji, planowania podatkowego, kredytowania oraz doradztwa w zakresie sukcesji. Przyciąga również międzynarodowych inwestorów, którzy potrzebują dostępu do lokalnego rynku oraz usług powierniczych.

Najbardziej wartościowym klientem w dziedzinie zarządzania majątkiem często nie jest osoba, która stopniowo zgromadziła środki pieniężne. Jest to założyciel firmy, która właśnie weszła na giełdę, a stan jego osobistego bilansu zmienił się niemal z dnia na dzień.

Hongkong znajduje się w pobliżu tego źródła bogactwa.

Brama do Chin, a nie nowa Szwajcaria

Kusi, by opisać Hongkong jako nową Szwajcarię. Porównanie to ma sens tylko do pewnego stopnia.

Oba ośrodki obsługują różne rynki i czerpią swoją siłę z różnych źródeł.

Zaletą Hongkongu jest bliskość Chin. Zapewnia to chińskim przedsiębiorstwom i zamożnym rodzinom dostęp do rynków międzynarodowych, a jednocześnie oferuje globalnym instytucjom finansowym drogę do drugiej co do wielkości gospodarki świata.

Atutem Szwajcarii jest dywersyfikacja. Jej prywatne banki obsługują klientów z Europy, Bliskiego Wschodu, Ameryki Łacińskiej, Azji i innych regionów. Żaden pojedynczy rynek źródłowy nie dominuje w jej działalności transgranicznej w takim samym stopniu, w jakim Chiny kontynentalne dominują w działalności Hongkongu.

Ta różnica wpływa na profil ryzyka.

Hongkong może rozwijać się szybciej, gdy chińskie rynki są silne, firmy wchodzą na giełdę, a kapitał wypływa z kraju. Może być również bardziej narażony na zmiany w polityce Pekinu wobec inwestycji zagranicznych, prywatnego majątku i kontroli kapitałowej.

Szersza baza klientów w Szwajcarii może oznaczać wolniejszy wzrost, ale też większą odporność w przypadku osłabienia jednego z regionów.

Bardziej trafny obraz sytuacji nie polega na tym, że Hongkong wszędzie zastępuje Szwajcarię. Chodzi raczej o dwa coraz bardziej odrębne systemy zarządzania majątkiem: Hongkong i Singapur obsługują kapitał azjatycki, podczas gdy Szwajcaria, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone pozostają kluczowymi ośrodkami dla klientów zachodnich oraz tych o zdywersyfikowanych inwestycjach na całym świecie.

Ranking uwzględnia zaksięgowane aktywa, a nie wszystkie korzyści

Ranking BCG odnosi się do transgranicznego majątku zarejestrowanego w poszczególnych centrach finansowych. Nie uwzględnia on wszystkich aspektów branży bankowości prywatnej danego kraju.

Centrum księgowe to jurysdykcja, w której przechowywane są lub zarządzane są aktywa klienta; może ona różnić się od miejsca zamieszkania klienta, siedziby doradcy lub miejsca podejmowania decyzji inwestycyjnych.

Wartość aktywów transgranicznych może również wzrosnąć w wyniku wzrostu wartości rynków, a nie tylko z powodu wpłat nowych środków przez klientów do danej jurysdykcji. W 2025 roku Hongkong odnotował korzyści wynikające ze wzrostów na rynku akcji oraz lepszych wyników dużych chińskich firm technologicznych i internetowych, a także z nowych napływów kapitału.

Wartość podana w nagłówku nie powinna zatem być traktowana jako zwykły wskaźnik depozytów pozyskanych od konkurencji.

Większa łączna wartość aktywów niekoniecznie oznacza też, że Hongkong przoduje pod względem rentowności, jakości usług, zleceń dyskrecjonalnych czy wiedzy inwestycyjnej.

Szwajcaria pozostaje jednym z krajów o największym na świecie zasobie specjalistów w dziedzinie bankowości prywatnej. Tamtejsze instytucje mają wieloletnie doświadczenie w zarządzaniu międzynarodowymi portfelami, złożonymi strukturami rodzinnymi, fundacjami, trustami, planami sukcesji oraz kwestiami podatkowymi obejmującymi wiele jurysdykcji.

Z własnej oceny BCG wynika, że Szwajcaria nadal przoduje pod względem wiedzy specjalistycznej w zakresie inwestycji. Szwajcarskie banki odgrywają również znaczącą rolę w Azji, a nie są jedynie biernymi obserwatorami rozwoju tego regionu.

UBS, największy bank w kraju, zajmuje czołową pozycję w dziedzinie zarządzania majątkiem zarówno w Hongkongu, jak i w Singapurze. Przesunięcie geograficzne aktywów księgowanych może zatem przynieść korzyści szwajcarskim instytucjom, nawet jeśli same środki nie są już księgowane w Szwajcarii.

Banki na całym świecie podążają za klientem

W starym modelu bankowości prywatnej zakładano, że zamożne rodziny będą podróżować do uznanego centrum finansowego i tam lokować swoje aktywa.

Powstający model ma charakter bardziej regionalny. Banki zbliżają platformy inwestycyjne, doradców i możliwości realizacji zleceń do klientów, którzy tworzą majątek.

Częściowo jest to kwestia wygody. Przedsiębiorcy z Hongkongu, Shenzhen czy Singapuru niekoniecznie chcą, aby każda decyzja była przekazywana przez Zurych, Londyn czy Nowy Jork.

Wpływ na to mają również przepisy. Zasady dotyczące przejrzystości podatkowej, wymogi dotyczące danych oraz ściślejsza kontrola działań marketingowych o charakterze transgranicznym utrudniają obsługę klientów na odległość poprzez sporadyczne wizyty.

Fizyczna obecność pozwala bankom nawiązywać lokalne relacje, poznawać strukturę własnościową przedsiębiorstw oraz reagować na zmiany w sytuacji rodzinnej. Pomaga im to również konkurować o zaufanie kolejnego pokolenia, które może być mniej przywiązane do instytucji, z których korzystali rodzice czy dziadkowie.

To wyjaśnia, dlaczego międzynarodowe firmy zarządzające majątkiem nadal inwestują w azjatyckich doradców, technologie, zespoły ds. przechowywania aktywów oraz zespoły produktowe, pomimo złożoności regulacyjnej panującej w tym regionie.

Centrum, które odniesie sukces, niekoniecznie musi być tym, które cieszy się największym uznaniem w historii. Może to być to, które potrafi zapewnić wiarygodnych doradców najbliżej najszybciej rosnącego źródła bogactwa.

Wzrost gospodarczy w Hongkongu nie jest pozbawiony ryzyka

BCG przewiduje, że Hongkong utrzyma swoją pozycję lidera, ale prognoza ta w dużym stopniu zależy od tego, czy miasto będzie nadal w stanie pełnić rolę pośrednika w obrocie chińskim kapitałem.

Najbardziej oczywistym ograniczeniem pozostają wprowadzone przez Pekin środki kontroli kapitałowej.

Chiny wprowadzają ograniczenia dotyczące kwot, jakie osoby fizyczne mogą przekazywać za granicę, oraz zaostrzyły kontrolę nad kanałami wykorzystywanymi do inwestycji zagranicznych. Agencja Reuters poinformowała w czerwcu 2026 r., że władze nałożyły kary na platformy oskarżone o ułatwianie nielegalnego handlu zagranicznego oraz że niektóre banki ograniczyły możliwość otwierania określonych rachunków w Hongkongu dla klientów z Chin kontynentalnych.

Powoduje to napięcie w samym sercu oferty usług zarządzania majątkiem w Hongkongu.

Siła miasta wynika z jego powiązań zarówno z Chinami kontynentalnymi, jak i międzynarodowymi rynkami kapitałowymi. Jednak im bardziej ułatwia ono odpływ majątku gospodarstw domowych za granicę, tym większe jest prawdopodobieństwo, że znajdzie się pod lupą władz zaniepokojonych ucieczką kapitału.

W związku z tym Hongkong jest zachęcany do rozwijania innych funkcji finansowych, w tym pełnienia roli centrum finansowego dla chińskich przedsiębiorstw rozszerzających swoją działalność na rynki międzynarodowe. Działalność ta może mieć znaczenie strategiczne, ale może przynosić niższe marże niż bankowość prywatna skierowana do zamożnych klientów indywidualnych.

Miasto pozostaje również podatne na nastroje panujące na chińskim rynku akcji. Długotrwały spadek wycen spółek lub osłabienie planów dotyczących nowych ofert publicznych spowodowałyby spadek zarówno wartości aktywów, jak i tempa tworzenia nowego majątku prywatnego.

Przewaga Hongkongu jest wiarygodna. Jej trwałość jest jednak mniej pewna, niż mogłaby sugerować pięcioletnia prognoza wzrostu.

Szwajcaria nadal pozostaje liderem w segmencie inwestycji w bezpieczne aktywa

Największa zaleta Szwajcarii ujawnia się najdobitniej w sytuacji wzrostu ryzyka politycznego.

Na początku 2026 roku szwajcarscy zarządzający majątkiem odnotowali wzrost zainteresowania ze strony klientów z regionu Zatoki Perskiej, którzy chcieli przenieść swoje aktywa w związku z eskalacją konfliktu na Bliskim Wschodzie. Agencja Reuters przeprowadziła wywiady z bankierami i doradcami zarządzającymi aktywami o wartości ponad $1 biliona, którzy spodziewali się, że Szwajcaria przyciągnie dodatkowe przepływy kapitałowe z tego regionu.

Frank szwajcarski również umocnił się, ponieważ inwestorzy poszukiwali tradycyjnych aktywów stanowiących bezpieczną przystań, co skłoniło Szwajcarski Bank Narodowy do zasygnalizowania większej gotowości do interwencji na rynkach walutowych.

To pokazuje cechę, którą trudno odtworzyć za pomocą zachęt podatkowych lub nowych produktów finansowych.

Reputacja Szwajcarii opiera się na neutralności politycznej, stabilności walutowej, przewidywalności prawnej oraz długiej tradycji ochrony własności prywatnej. Szwajcarski sektor finansowy stanął w obliczu poważnych wyzwań, w tym upadku Credit Suisse w 2023 roku i wynikającej z tego debaty na temat wymogów kapitałowych banku UBS. Mimo to kraj ten nadal przyciąga kapitał, gdy zamożni klienci zaczynają obawiać się wojny, sytuacji politycznej w kraju lub niestabilności instytucjonalnej.

Status „bezpiecznej przystani” nie oznacza stałego wzrostu wartości aktywów. Silna waluta Szwajcarii może stanowić problem z ekonomicznego punktu widzenia, a zaostrzone przepisy bankowe mogą spowodować wzrost kosztów.

Jednak w sektorze prywatnego zarządzania majątkiem wiarygodność w czasie kryzysu stanowi atut biznesowy.

Hongkong może przyciągać majątek, ponieważ klienci chcą mieć dostęp do możliwości wzrostu. Szwajcaria przyciąga część swojego majątku, ponieważ klienci obawiają się utraty tego, co już posiadają.

Problem szwajcarskiego banku UBS

Zależność Szwajcarii od banku UBS stanowi zarówno atut, jak i słaby punkt.

Po przejęciu Credit Suisse bank UBS zyskał jeszcze większe znaczenie dla szwajcarskiego systemu finansowego oraz swojej pozycji na światowym rynku zarządzania majątkiem. Skala jego działalności pozwala mu konkurować w Szwajcarii, Azji, Stanach Zjednoczonych i na innych głównych rynkach.

Rząd szwajcarski zaproponował zaostrzenie wymogów kapitałowych, w tym przepisy, które zobowiązywałyby bank UBS do utrzymywania większego kapitału na pokrycie ryzyka związanego z zagranicznymi spółkami zależnymi. Bank UBS argumentuje, że zmiany te mogłyby osłabić jego konkurencyjność, podczas gdy Szwajcarski Bank Narodowy utrzymuje, że bank dysponuje wystarczającym kapitałem, by spełnić proponowane standardy.

Spór ten ma znaczenie wykraczające poza ramy jednej instytucji.

Szwajcaria dąży do stworzenia systemu bankowego na tyle silnego, by przetrwał poważny kryzys bez konieczności interwencji państwa. Chce również, by bank UBS pozostał konkurencyjny w stosunku do instytucji amerykańskich i azjatyckich, które działają w ramach odmiennych ram regulacyjnych.

Zaostrzenie przepisów może wzmocnić zaufanie do Szwajcarii jako bezpiecznego centrum finansowego. Może to również skłonić UBS do przeniesienia większej części działalności w inne miejsca lub do bardziej agresywnego inwestowania w szybciej rozwijające się lokalizacje azjatyckie.

Wynik tych działań zadecyduje o tym, czy Szwajcaria pozostanie nie tylko zaufanym powiernikiem majątku, ale także atrakcyjną bazą operacyjną dla banków nim zarządzających.

Singapur to kolejny zwycięzca

Rywalizacja ta nie ogranicza się wyłącznie do Hongkongu i Szwajcarii.

Singapur stał się drugim co do wielkości azjatyckim centrum zarządzania prywatnym majątkiem, biurami rodzinnymi oraz inwestycjami transgranicznymi. Miasto to przyciąga zwłaszcza klientów z Azji Południowo-Wschodniej oraz międzynarodowe rodziny poszukujące stabilności politycznej, silnych instytucji prawnych oraz dostępu do rynków regionalnych.

Podczas gdy rozwój Hongkongu jest ściśle powiązany z Chinami, Singapur stanowi bardziej zróżnicowaną pod względem geograficznym bazę w Azji.

Oba miasta coraz bardziej konkurują ze sobą o bankierów, firmy zarządzające majątkiem rodzinnym oraz zlecenia w zakresie zarządzania aktywami. Jednocześnie wzajemnie się uzupełniają. Zamożne rodziny mogą rozdzielać swoje aktywa między te miasta, podobnie jak klienci międzynarodowi od dawna korzystają z usług kilku europejskich centrów obsługi.

BCG przewiduje, że zarówno w Hongkongu, jak i w Singapurze działalność w zakresie zarządzania majątkiem klientów zagranicznych będzie rosła w tempie blisko 9 procent rocznie do 2030 roku.

To potwierdza ogólną tendencję. Azja nie jest już jedynie źródłem klientów, których aktywami zarządza się w Europie. Staje się miejscem, w którym tworzy się, rejestruje i doradza w zakresie majątku.

Bogactwo na świecie nabiera coraz bardziej regionalnego charakteru

W 2025 r. światowy majątek transgraniczny wzrósł o około 8,4 procent, osiągając wartość od $15,6 biliona do $15,7 biliona, w zależności od zaokrągleń w materiałach opublikowanych przez BCG. Do tego wzrostu przyczyniły się zarówno dobre wyniki rynków finansowych, jak i popyt na dywersyfikację geograficzną.

Fragmentacja geopolityczna skłania zamożne rodziny do korzystania z usług więcej niż jednej jurysdykcji.

Chiński przedsiębiorca może przechowywać część rodzinnego majątku w Hongkongu lub Singapurze. Rodzina z Bliskiego Wschodu może wybierać Szwajcarię lub Londyn. Założyciel firmy technologicznej, często podróżujący po świecie, może rozdzielić swoje aktywa między Stany Zjednoczone, Europę i Azję.

Celem nie jest już zawsze znalezienie jednego idealnego centrum offshore. Chodzi o zmniejszenie zależności od jakiegokolwiek pojedynczego kraju, waluty, banku czy systemu politycznego.

Stwarza to możliwości dla instytucji zdolnych do prowadzenia działalności w kilku ośrodkach. Jednocześnie komplikuje to kwestię zgodności z przepisami, ponieważ banki muszą orientować się w różnych miejscach rezydencji podatkowej, strukturach własnościowych i systemach sankcji.

Z punktu widzenia klientów dywersyfikacja geograficzna może zmniejszyć niektóre rodzaje ryzyka, ale jednocześnie wiąże się z pojawieniem się innych: wyższych kosztów, powielania struktur oraz narażenia na sprzeczne przepisy.

Większa liczba centrów rezerwacyjnych niekoniecznie oznacza lepszy plan zarządzania majątkiem.

Co ta zmiana oznacza dla klientów

W przypadku zamożnych rodzin, które stają przed wyborem między Hongkongiem a Szwajcarią, wynik w rankingu nie powinien decydować o ich decyzji.

Hongkong może zapewnić lepszy dostęp do chińskich rynków, regionalne możliwości inwestycyjne, azjatyckie fundusze private equity oraz doradców znających struktury biznesowe panujące w Chinach kontynentalnych.

Szwajcaria może być bardziej odpowiednim wyborem dla portfeli zdywersyfikowanych na skalę globalną, europejskiego przechowywania aktywów, planowania sukcesji oraz rodzin pragnących uniknąć niestabilności politycznej w swoim regionie pochodzenia.

Singapur może zaoferować jeszcze jedną kombinację: dostęp do rynków azjatyckich w anglojęzycznym środowisku opartym na systemie common law oraz centrum finansowe w mniejszym stopniu uzależnione od jednego kraju źródłowego.

Istotne są kwestie praktyczne. Gdzie rodzina mieszka i prowadzi działalność gospodarczą? W jakich walutach wyrażone są jej zobowiązania? Która jurysdykcja uznaje jej trusty lub fundacje? Gdzie będzie mieszkało następne pokolenie? Co się stanie, jeśli zmienią się ograniczenia kapitałowe lub sankcje?

Największe centrum rezerwacji niekoniecznie jest najlepszym rozwiązaniem dla każdego klienta.

Korona zmieniła pozycję, ale rynek się podzielił

Awans Hongkongu na pierwsze miejsce to coś więcej niż tylko statystyczna ciekawostka. Oznacza on moment, w którym tworzenie bogactwa w Azji przełożyło się na dominację na transgranicznym rynku aktywów.

Nie oznacza to jednak końca Szwajcarii.

Model szwajcarski staje się częścią systemu o charakterze bardziej regionalnym. Hongkong i Singapur umacniają swoją pozycję w Azji, podczas gdy Szwajcaria, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone nadal odgrywają kluczową rolę w zarządzaniu majątkiem zachodnim oraz zdywersyfikowanym na arenie międzynarodowej.

Decydującą przewagą konkurencyjną będzie w coraz większym stopniu umiejętność wiarygodnego działania w ramach tych systemów.

Hongkong znalazł się na czele rankingu, ponieważ jest najbliżej jednego z największych na świecie źródeł nowego bogactwa. Szwajcaria zachowuje swoje znaczenie, ponieważ cieszy się zaufaniem klientów z wielu różnych środowisk, zwłaszcza gdy sytuacja ulega pogorszeniu.

Jedno centrum czerpie korzyści z miejsc, w których powstaje bogactwo. Drugie nadal czerpie korzyści z miejsc, w których bogactwo szuka schronienia.