Więcej niż dotacje ekologiczne: budowanie trwałego wpływu na środowisko

Darczyńca rozważający wsparcie technologii klimatycznych powinien zadać sobie to samo pytanie. Czy dotacja umożliwia realizację działań, które w przeciwnym razie nie doszłyby do skutku, czy też jedynie stanowi dofinansowanie dla przedsiębiorstwa, które jest w stanie pozyskać kapitał komercyjny z innych źródeł?

Ochrony przyrody nie da się traktować jako zbioru odizolowanych od siebie projektów. Donatorzy zajmujący się ochroną środowiska często preferują projekty o jasno określonym początku, budżecie i wyniku. Ekosystemy nie funkcjonują w ten sposób.

Renaturyzacja rzeki może zależeć od polityki rolnej prowadzonej w górnym biegu rzeki. Przetrwanie populacji ptaków może wymagać współpracy między kilkoma krajami. Zrównoważone rybołówstwo wiąże się z źródłami utrzymania, egzekwowaniem przepisów, rynkami żywnościowymi i naukami o morzu. Postępy osiągnięte w jednym miejscu mogą pójść na marne, jeśli szerszy system pozostanie niezmieniony.

Fundacja Oak z siedzibą w Genewie stanowi przykład szerszego, zorientowanego na systemy modelu działania. Jej Program Środowiskowy koncentruje się na morskich systemach żywnościowych i źródłach utrzymania, relacjach między przyrodą a ludźmi oraz krajobrazach regeneracyjnych, podczas gdy odrębny program Globalne Inicjatywy Klimatyczne zajmuje się kwestiami klimatu w szerszym ujęciu. W 2025 r. fundacja Oak odnotowała łączną kwotę dotacji w wysokości 383 mln USD w ramach wszystkich swoich programów, w tym 31,8 mln USD na program środowiskowy oraz 38,1 mln USD na program „Global Climate Initiatives”.

Najważniejszą cechą nie jest wielkość fundacji, którą niewielu darczyńców jest w stanie naśladować. Chodzi raczej o uświadomienie sobie, że zmiany w dziedzinie ochrony środowiska często wymagają przyznawania dotacji organizacjom działającym na różnych poziomach: w zakresie wdrażania działań lokalnych, badań naukowych, kampanii społecznych, polityki i koordynacji.

Mniejsi darczyńcy mogą kierować się tą samą logiką, nie tworząc przy tym globalnego programu. Szwajcarska rodzina zaniepokojona stanem ekosystemów rzecznych może finansować lokalnego partnera zajmującego się renaturyzacją, działania prawne lub polityczne dotyczące gospodarki wodnej oraz długoterminowy monitoring naukowy. Połączenie kapitału z innymi fundacjami może okazać się bardziej przydatne niż umieszczanie nazwiska rodziny na samodzielnym projekcie. Współpraca jest mniej widoczna niż samodzielne działanie. Często jest to jednak bardziej odpowiednie rozwiązanie w danej sytuacji.

Systemy żywnościowe pokazują, dlaczego celów środowiskowych i społecznych nie da się rozdzielić

Filantropia ekologiczna traci na znaczeniu, gdy traktuje ludzi jako przeszkodę stojącą na drodze natury. Działania mające na celu ochronę lasów, ograniczenie stosowania środków chemicznych czy zmianę praktyk połowowych wpływają na dochody, bezpieczeństwo żywnościowe i lokalną władzę polityczną. Plan ochrony środowiska, który z perspektywy Zurychu czy Genewy wydaje się przekonujący, może zakończyć się niepowodzeniem, ponieważ wymaga od społeczności ponoszenia kosztów, podczas gdy korzyści czerpią z niego inne podmioty.

Założona w Szwajcarii organizacja Biovision opiera swoją działalność na agroekologii oraz na powiązaniach między stanem środowiska naturalnego, produkcją żywności i źródłami utrzymania. Wspiera ona programy realizowane w Afryce Subsaharyjskiej, w Szwajcarii oraz w zakresie polityki międzynarodowej, a jej deklarowanym celem jest tworzenie systemów żywnościowych zdolnych do produkcji zdrowej żywności w sposób odpowiedzialny pod względem środowiskowym i społecznym.

To podejście jest przydatne, ponieważ wykracza poza zwykłe wynagradzanie rolników za stosowanie jednej zatwierdzonej techniki. Biovision łączy praktyczną działalność rolniczą z badaniami, szkoleniami, rozwojem rynku i działaniami na rzecz zmian polityki. W ramach swoich projektów organizacja wspiera takie metody jak rolnictwo typu „push-pull”, które wykorzystuje ekologiczne interakcje między roślinami a owadami zamiast opierać się wyłącznie na środkach syntetycznych, a jej szeroko zakrojona działalność ma na celu wywieranie wpływu na warunki, w jakich działają przedsiębiorstwa agroekologiczne i rolnicy.

Nie oznacza to, że każdy darczyńca działający na rzecz ochrony środowiska powinien finansować rolnictwo. Pokazuje to, dlaczego jednostka analizy ma znaczenie. Wsparcie dla jednego gospodarstwa rolnego może stanowić przydatny przykład; zmiany w zakresie szkoleń, rynków i polityki rolnej mogą natomiast zadecydować o tym, czy dana praktyka się upowszechni.

Ta sama zasada obowiązuje w Szwajcarii. Fundacja zajmująca się kwestią zdrowych gleb nie powinna ograniczać się wyłącznie do działań uświadamiających społeczeństwo. Być może konieczne będzie wspieranie badań prowadzonych przez rolników, gromadzenie niezależnych dowodów, wprowadzanie zmian w procedurach zamówień publicznych oraz działania w zakresie polityki, dzięki którym ulepszone praktyki staną się opłacalne ekonomicznie.

Portfel inwestycyjny fundacji może stać w sprzeczności z jej dotacjami

Darczyńca może przeznaczyć pięć procent aktywów fundacji na działania na rzecz ochrony środowiska, a pozostałą część funduszu wieczystego zainwestować bez uwzględniania kwestii klimatu czy różnorodności biologicznej.

Ta sprzeczność jest przedmiotem coraz dokładniejszej analizy. Międzynarodowe zobowiązanie filantropów w sprawie zmian klimatu wzywa fundacje do uwzględniania kwestii klimatycznych nie tylko w procesie przyznawania dotacji, ale także w zakresie zarządzania, inwestycji, działalności operacyjnej, kształcenia i przejrzystości. Szwajcarskie wytyczne w podobny sposób zachęcają fundacje do analizowania ekspozycji na paliwa kopalne, edukowania zarządów oraz rozważania, w jaki sposób kwestie klimatyczne wpływają na programy wykraczające poza formalny zakres działań związanych z ochroną środowiska.

Rozwiązaniem nie jest automatyczne przeniesienie całego funduszu na produkty opatrzone znakiem zrównoważonego rozwoju. Dane dotyczące inwestycji środowiskowych są nadal niejednolite, a portfele mogą wiązać się z wyższymi opłatami lub skoncentrowanym ryzykiem, nie przynosząc przy tym dodatkowych korzyści ekologicznych.

Fundacja powinna jednak wiedzieć, jakie aktywa posiada. Powinna być w stanie wyjaśnić, w jaki sposób zarządzający inwestycjami oceniają ryzyko związane z transformacją klimatyczną, wylesianiem, zanieczyszczeniem środowiska oraz odpowiedzialnym zarządzaniem. W przypadku gdy inwestycja stoi w bezpośredniej sprzeczności z misją fundacji, członkowie rady powierniczej potrzebują uzasadnienia silniejszego niż sama wygoda wynikająca z obecnego mandatu.

Istnieje również różnica między dostosowaniem portfela a jego aktywnym wykorzystaniem. Fundacja może wykluczać określone sektory, inwestować w rozwiązania związane z klimatem, angażować się w dialog z przedsiębiorstwami lub akceptować niższe stopy zwrotu, o ile bezpośrednio wspiera to jej cel. Każde z tych podejść wiąże się z innymi konsekwencjami finansowymi i wpływem na społeczeństwo. Polityka inwestycyjna powinna wynikać z misji fundacji, a nie służyć jedynie jako sposób na stworzenie pozorów spójności.

Instytucje finansujące mogą mieć większe znaczenie niż same innowacje w zakresie finansowania

Filantropia ekologiczna skupia się na nowych rozwiązaniach: materiale magazynującym dwutlenek węgla, platformie służącej do pomiaru różnorodności biologicznej czy metodzie produkcji żywności wymagającej mniejszych nakładów. Innowacje dostarczają nam konkretnych przykładów i dają szansę na spektakularny sukces.

Mniej atrakcyjny wniosek o dofinansowanie może pochodzić od organizacji, która potrzebuje dyrektora finansowego, ulepszonych systemów przetwarzania danych lub wystarczających środków nieobciążonych ograniczeniami, aby zatrzymać doświadczonych pracowników. Jednak słabe instytucje nie są w stanie przez dłuższy czas realizować skutecznych programów środowiskowych.

Szwajcarskie badania dotyczące działalności filantropijnej wykazały, że wśród fundacji przyznających dotacje nadal dominuje tradycyjne finansowanie projektów. Takie podejście może sprawiać, że organizacje otrzymujące dotacje dysponują dobrze finansowanymi działaniami, ale ich bieżąca działalność pozostaje niedofinansowana.

Działania na rzecz ochrony środowiska są szczególnie narażone, ponieważ osiągnięcie rezultatów wymaga czasu. Odbudowa populacji gatunków, renaturyzacja ekosystemów i reformy polityczne nie mieszczą się w ramach rocznych cykli finansowania. Organizacje muszą mieć możliwość uczenia się, dostosowywania metod, a czasem także przyznania, że dane działanie nie przyniosło oczekiwanych rezultatów.

Wieloletnie, elastyczne dotacje mogą zatem przynieść większe korzyści niż większa dotacja przeznaczona na konkretny projekt z ograniczeniami. Wymagają one również od darczyńców rezygnacji z części kontroli, co często stanowi trudniejszą decyzję w kontekście działalności filantropijnej.

Poważny darczyńca powinien zapytać organizację ekologiczną, czego potrzebuje, by nadal skutecznie działać, a nie tylko, jaki nowy projekt może wymyślić dla fundacji.

MAVA pokazuje, w jaki sposób dawca może zaplanować swoje zniknięcie

Fundacje są często tworzone z myślą o nieograniczonym czasie trwania, nawet jeśli kapitał darczyńcy mógłby przynieść większe korzyści, gdyby został wykorzystany szybciej.

Fundacja MAVA z siedzibą w Szwajcarii obrała inną drogę. Założona w 1994 roku fundacja działała w regionie Morza Śródziemnego, Afryce Zachodniej i Szwajcarii, zajmując się zrównoważonymi systemami gospodarczymi, po czym w 2022 roku zakończyła przyznawanie dotacji. W ramach swojej końcowej strategii fundacja celowo przygotowała 24 partnerstwa na przyszłość bez MAVA, łącząc finansowanie działań na rzecz ochrony przyrody ze wsparciem organizacyjnym, oceną, rozwojem przywództwa oraz działaniami mającymi na celu wzmocnienie sieci kontaktów między partnerami.

Zamknięcie fundacji nie było jedynie wykorzystaniem pozostałych środków z funduszu wieczystego. Zmusiło ono fundację do zmierzenia się z pytaniem, które instytucje o trwałym charakterze mogą odłożyć na później: co przetrwa po odejściu darczyńcy?

Wymagało to pomocy partnerom w dywersyfikacji źródeł finansowania, zachowaniu wiedzy i utrzymaniu współpracy. MAVA opublikowała również oceny i wnioski wyciągnięte z prawie trzech dekad działalności, zamiast pozwolić, by jej doświadczenie zniknęło wraz z organizacją.

Model oparty na stopniowym wyczerpywaniu środków nie będzie odpowiedni dla każdej fundacji ekologicznej. Niektóre problemy wymagają stałych instytucji i kapitału długoterminowego. Wynika z tego, że okres działania należy wybierać w sposób przemyślany. Fundacja nie powinna kontynuować działalności tylko dlatego, że utrzymanie stałej struktury administracyjnej stało się jej niepisanym celem.

Darczyńcy stojący w obliczu kryzysu ekologicznego, w którym liczy się każdy moment, mogą słusznie dojść do wniosku, że kapitał zainwestowany na okres 15 lat ma większą wartość niż mniejsza roczna wypłata utrzymywana w nieskończoność.

Pomiary powinny wpływać na decyzje, a nie służyć jedynie jako ozdoba raportów

Donatorzy zajmujący się ochroną środowiska słusznie pytają, co udało się osiągnąć dzięki ich funduszom, ale ocena tych wyników może prowadzić do uproszczeń.

Liczba posadzonych drzew niewiele mówi o ich przeżywalności. Podawanie danych dotyczących liczby hektarów objętych ochroną nie odzwierciedla jakości ekologicznej ani skuteczności egzekwowania przepisów. Liczba ton unikniętych emisji może opierać się na założeniach, które osobom postronnym trudno jest zweryfikować.

Rozwiązaniem nie jest rezygnacja z pomiarów. Polega ono na dostosowaniu dowodów do podjętej decyzji.

Fundacja finansująca eksperyment na wczesnym etapie może potrzebować informacji, czy jego wdrożenie jest wykonalne i czy społeczności, których dotyczy, akceptują go. Program znajdujący się w zaawansowanej fazie powinien dostarczać bardziej przekonujących dowodów na osiągnięte wyniki. Działania w zakresie polityki mogą wymagać analizy wkładu, a nie twierdzenia, że to właśnie jedna dotacja spowodowała zmianę legislacyjną.

Darczyńcy powinni również finansować działania związane z pomiarami. Nie ma sensu domagać się szczegółowych dowodów ekologicznych, odmawiając jednocześnie pokrycia kosztów monitoringu, ekspertyz dotyczących danych oraz poświęconego na to czasu.

Co najważniejsze, wyniki badań muszą wpływać na decyzje dotyczące finansowania. Jeśli powtarzające się oceny wykażą, że preferowany program przynosi niewiele trwałych korzyści, fundacja powinna być gotowa zaprzestać jego finansowania. Filantropia strategiczna traci sens, gdy pomiary służą jedynie potwierdzeniu pierwotnej intuicji darczyńcy.

W jakich sytuacjach nowy szwajcarski darczyńca działający na rzecz ochrony środowiska może okazać się przydatny

Darczyńca powinien zacząć od mapy, a nie od aktu założycielskiego.

Kto już finansuje tę kwestię? Które organizacje dysponują odpowiednią wiedzą? Co finansuje rząd i w jakich obszarach zaniedbuje się obowiązki ustawowe? Które rozwiązania mogą przyciągnąć inwestycje komercyjne, a które dobra publiczne pozostaną niefinansowane bez dotacji?

Kolejnym krokiem jest wybór roli darczyńcy. Może to być wczesny kapitał wysokiego ryzyka przeznaczony na innowacje w dziedzinie klimatu, długoterminowe wsparcie dla organizacji zajmujących się ochroną środowiska, pełnienie funkcji koordynatora między rozproszonymi instytucjami lub finansowanie działań w zakresie polityki i prawa, których unikają inni darczyńcy.

Niezbędna jest znajomość lokalnych uwarunkowań. Donator zainteresowany ekosystemami alpejskimi powinien przed opracowaniem programu nawiązać współpracę z właścicielami gruntów, gminami, naukowcami i specjalistami ds. ochrony przyrody. Relacje te będą źródłem sporów i spowolnią początkowy etap procesu. Pozwolą one również zidentyfikować założenia, które w przeciwnym razie mogłyby przerodzić się w kosztowne błędy.

Następnie darczyńca musi zdecydować, jaki stopień kontroli jest rzeczywiście niezbędny. Fundusz doradczy darczyńcy, fundacja parasolowa lub fundusz wspólny mogą stanowić lepszą strukturę niż nowa, samodzielna fundacja, zwłaszcza gdy kapitał jest ograniczony lub rodzina nie posiada wiedzy specjalistycznej w zakresie ochrony środowiska. Szwajcarskie fundacje parasolowe dysponowały na koniec 2023 r. kapitałem w wysokości 1,6 mld CHF i przeznaczyły 78,6 mln CHF na 2 157 projektów, przy czym ochrona środowiska należała do najczęściej wspieranych dziedzin.

Nowa instytucja powinna powstać dlatego, że jej sposób zarządzania, horyzont czasowy lub specjalistyczne kompetencje wnoszą coś, czego nie są w stanie zapewnić istniejące struktury, a nie dlatego, że jej utworzenie wydaje się bardziej znaczącym osiągnięciem niż przyłączenie się do działań innych.

Filantropia środowiskowa jest czasem przedstawiana jako swoboda działania tam, gdzie polityka i rynki działają zbyt wolno. Ta swoboda jest rzeczywista, ale tak samo realna jest związana z nią odpowiedzialność. Prywatni darczyńcy mogą testować pomysły, finansować badania, które nie cieszą się popularnością, oraz wspierać instytucje, których korzyści wykraczają daleko poza ramy jednego cyklu wyborczego lub inwestycyjnego.

Mogą też narzucać modne rozwiązania, nie doceniać lokalnej wiedzy i mylić osobiste przekonania z dowodami. Różnica nie polega na hojności. Chodzi o to, czy darczyńca jest gotów najpierw wysłuchać, zanim zacznie planować, sfinansować mało efektowną pracę związaną z daną inicjatywą oraz zmienić kierunek działania, gdy dowody okażą się niewygodne.

Szwajcarii nie brakuje fundacji ani ambicji w dziedzinie ochrony środowiska. Szansa polega na wykorzystaniu jej kapitału filantropijnego tam, gdzie niezależność i cierpliwość naprawdę zmieniają granice tego, co jest możliwe. Darczyńca ogłasza utworzenie nowej fundacji ekologicznej, powołuje szanowaną radę nadzorczą i wybiera zagadnienie na tyle szerokie, by brzmiało pilnie: klimat, różnorodność biologiczna, zrównoważona żywność lub ochrona przyrody. Pierwsze dotacje są hojne, inauguracja przyciąga uwagę, a raport roczny jest pełen zdjęć lasów, gospodarstw rolnych i czystych technologii.

Kilka lat później pojawia się mniej przyjemne pytanie. Co się zmieniło dzięki istnieniu właśnie tej fundacji? Odpowiedzi na to pytanie rzadko da się odczytać z kwoty przekazanej na cele charytatywne. Odtworzone tereny podmokłe mogą pozostawać zależne od władz publicznych jeszcze długo po wygaśnięciu pierwotnej dotacji. Technologia klimatyczna może sprawdzić się w fazie pilotażowej, ale nie znaleźć odbiorców. Organizacja ekologiczna może zrealizować znakomity projekt, pozostając jednocześnie w zbyt trudnej sytuacji finansowej, by zatrzymać pracowników. Donator może wspierać ambitne badania, nie zmieniając jednak polityki ani zachęt rynkowych, które wciąż powodują ten sam problem.

To właśnie ta sprzeczność stanowi sedno filantropii środowiskowej. Prywatny kapitał może działać szybciej niż rząd, tolerować większą niepewność niż tradycyjni inwestorzy oraz wspierać działania, które nie przynoszą natychmiastowych zysków komercyjnych. Może on również skupiać wpływ w rękach darczyńców, którzy nie są wybierani w wyborach, którzy mogą preferować widoczne interwencje zamiast mniej efektownej pracy instytucjonalnej i którzy czasami ulegają pokusie traktowania systemów środowiskowych tak, jakby były to przedsiębiorstwa oczekujące na bardziej zdecydowaną strategię. Szwajcaria stanowi niezwykle ważne miejsce dla tej debaty. Pod koniec 2025 roku działało w niej 13 782 aktywnych fundacji charytatywnych, po tym jak w ciągu roku powstało 325 nowych, a 253 zostało rozwiązanych. Ochrona środowiska należy również do dziedzin najczęściej wspieranych przez szwajcarskie fundacje parasolowe. Jednak skala tego sektora nie daje darczyńcom odpowiedzi na pytanie, czy potrzebna jest kolejna fundacja, fundusz klimatyczny czy program na rzecz przyrody. Pokazuje im jedynie, że Szwajcaria dysponuje już gęstą infrastrukturą filantropijną, za pośrednictwem której kapitał może być koordynowany, powielany lub marnowany.

Najlepsze działania na rzecz ochrony środowiska nie wynikają z osobistej chęci pozostawienia po sobie dziedzictwa, lecz z dokładnej analizy tego, w jakich obszarach zawodzi finansowanie publiczne, inwestycje komercyjne i dotychczasowa działalność filantropijna.

Szwajcaria oferuje żyzny grunt, ale nie jest to czysta kartka

Szwajcarskie środowisko fundacji jest atrakcyjne z dobrze znanych powodów. System prawny jest stabilny, istnieje tu rozwinięta branża zarządzania majątkiem, a darczyńcy mogą znaleźć fundacje, instytucje akademickie, organizacje międzynarodowe i ekologiczne organizacje pozarządowe na stosunkowo niewielkim obszarze geograficznym. Genewa łączy działalność filantropijną z instytucjami wielostronnymi, natomiast Bazylea, Zurych i Lozanna oferują silne sieci naukowe i finansowe.

Taka koncentracja może sprawiać, że założenie fundacji wydaje się naturalnym wyrazem poważnych zamiarów. Nie musi to jednak być najskuteczniejsze rozwiązanie. Na przykład darczyńca skupiający się na alpejskiej różnorodności biologicznej wkracza na obszar, na którym działają już władze publiczne, instytucje badawcze, organizacje zajmujące się ochroną przyrody oraz lokalni użytkownicy gruntów. Dodatkowe środki finansowe są przydatne tylko wtedy, gdy przeznaczane są na coś, czego istniejący system nie jest w stanie odpowiednio sfinansować: monitorowanie pacjentów, koordynację działań ponad granicami kantonalnymi, ekspertyzy prawne, eksperymentalne metody gospodarowania gruntami lub potencjał organizacyjny niewielkiej grupy wykonującej niezbędną pracę.

To rozróżnienie ma znaczenie, ponieważ projekty środowiskowe łatwo jest przedstawić w atrakcyjnym świetle, rozpatrując je w oderwaniu od szerszego kontekstu. Fundacja może sfinansować odtworzenie siedliska, policzyć liczbę hektarów objętych tym działaniem i opublikować wynik. Trudniejsze jest natomiast zapewnienie, by teren ten pozostał pod ochroną, gmina dotrzymała swoich zobowiązań, a korzyści ekologiczne nie zostały zniwelowane gdzie indziej.

Dobra działalność filantropijna finansuje nie tylko sam projekt, ale także warunki, w jakich jest on realizowany.

Dotacje są najbardziej przydatne tam, gdzie rynki nie są jeszcze w stanie działać

W dyskursie dotyczącym finansowania działań na rzecz ochrony środowiska granice między dotacjami, inwestycjami społecznie odpowiedzialnymi a zwykłymi inwestycjami komercyjnymi coraz bardziej się zacierają. Wszystkie trzy formy mogą być przydatne, ale nie należy ich traktować jako zamiennych.

Dotacja jest właściwym rozwiązaniem, gdy pożądana korzyść społeczna nie może przynieść wystarczających dochodów, gdy organizacja testuje niepewne działanie lub gdy praca ta obejmuje działania rzecznicze, monitorowanie naukowe lub udział społeczności, których żaden inwestor nie może w rozsądny sposób przejąć na własność.

Kapitał inwestycyjny powinien trafiać tam, gdzie istnieje realny model biznesowy i wiarygodna droga do spłaty lub zwrotu z inwestycji. Inwestor może zdecydować się na akceptację zwrotów niższych od rynkowych lub wyższego ryzyka, ale inwestycja ta powinna nadal być traktowana jako inwestycja. Nazywanie kapitału komercyjnego filantropijnym tylko dlatego, że firma, w którą jest on inwestowany, zajmuje się kwestiami klimatycznymi, nie sprawia, że finansowanie to ma charakter dodatkowy.

Szwajcarska Fundacja Klimatyczna stanowi praktyczny przykład filantropii zajmującej przestrzeń pomiędzy pomysłem a przedsięwzięciem nadającym się do finansowania. Od 2009 roku wspiera ona innowacje związane z klimatem realizowane przez małe i średnie przedsiębiorstwa w Szwajcarii i Liechtensteinie. Do końca 2025 roku fundacja zatwierdziła wsparcie w wysokości ponad 42 mln CHF, w tym ponad 22 mln CHF na ponad 220 projektów innowacyjnych. Już w pierwszej rundzie finansowania w 2025 roku fundacja przyznała ponad 1,4 mln CHF na 11 projektów, w tym systemy renowacji budynków, technologie czystej energii oraz rozwiązania przemysłowe. Wartość tego wsparcia nie polega jedynie na tym, że przedsiębiorstwa te uzyskały tańszy kapitał. Z przeprowadzonego przez samą fundację przeglądu wpływu z 2025 r. wynika, że 23 procent wspieranych MŚP stwierdziło, iż ich projekt innowacyjny nie zostałby zrealizowany bez tego finansowania, a kolejne 41 procent uznało, że zostałby on poważnie opóźniony lub ograniczony. Są to wyniki zgłoszone przez samych beneficjentów, a nie niezależna ocena ekonomiczna, ale wskazują one na rodzaj luki, którą może wypełnić filantropia: moment, w którym rozwiązanie technicznie wykonalne jest wciąż zbyt wczesne, zbyt małe lub zbyt niepewne, by uzyskać konwencjonalne finansowanie.